Elke aand trek hy die masker af,
en sit dit neer op dieselfde plek -
net soos elke keer -
op die glaskassie langs die bed,
langs die swart boek vol stof.

Hy val op die bed en kyk gou rond,
sy is langs hom, op dieselfde plek -
net soos elke aand -
en kyk eerder op na die bruin vlekke wat
hang tussen die spinnerak-dans plafon.

Ewe skielik praat sy met die man:
"Hoekom dra jy daai masker?" -
haar stem klink anders -
eers skrik hy, want hy ken haar skaars,
maar hy ignoreer haar, want hy kan.

Maar die man kan nie slaap nie;
sy gesig is koud en kaal -
die stof maak hom siek -
hy sit op sy masker en loop deur die huis,
na die kinders se kamer, net skuins langs die kombuis.

"Slaap julle al, slaap julle al weer?"
Alles is koud en alles is stil -
'n fokken hond blaf natuurlik in die verte (daar langs seven-eleven) -
Hy voel-voel vir die warm liggampies,
maar die beddens is koud en die beddens is leeg.